دانشگاه جندي‌شاپور و احياي هويت باستاني در دوره‎ي پهلوي

Jondi Shapour University and the Revival of the Ancient Identity During the Pahlavi

بناهاي دوره‎ي پهلوي اول، بازتاب دو نگرش حاكم بر معماري رين دوره است: نخست، الگوپذيري از دوره‎ي قدرت گرايي آلمان و آغاز قرن بيستم و ديگر تلاش براي احياي شكوه ايران باستان. اين مسئله به شدت متأثر از گسترش ناسيوناليسم باستان گرا در تمام شئون جامعه‎ي ايران بود. اما گزينش «سه گوش اهواز» - بنايي داراي شاخص ترين عناصر معماري دوران ساساني و سلجوقي- به عنوان محل استقرار دانشگاه تازه تأسيس «جندي‌شاپور» نشان‌دهنده تلاش براي تجديد حيات جندي‌شاپور عصر طلايي دوران ساسانيان در دوره‎ي پهلوي دوم بود. لذا هدف از نگارش اين سطور شناسايي و معرفي عناصر معماري ساساني و سلجوقي در عمارت سه گوش و نيز بازنمايي اهداف نهفته در گزينش اين بنا و نام‌گذاري اين دانشگاه و توليد گزارش هاي تمجيد از روند رو به رشد فعاليت هاي علمي اين نهاد در دوره‎ي پهلوي دوم، به عنوان مساله اصلي اين مقاله است كه پژوهشگران مي كوشند با استفاده از روش توصيفي- تحليلي به ارزيابي آن بپردازند.