تاثير تصوف در ديوارنگاره هاي بقاع متبركه

پراكندگي و وفور بناهاي آرامگاهي در ايران به حدي است كه در هر شهر و آبادي هرچند كوچك مي توان نمونه هايي از آنها را يافت و همچون مساجد در گروههاي مختلف دسته بندي كرد.در اين ميان گيلان -كه مردم آن پس از ظهور اسلام به تدريج از طريق جاذبه و فرهنگ اسلام به اين دين روي آوردند- به دليل موقعيت خاص جغرافيايي و بخصوص ناحيه ديلم كه صعب العبوربود، مهمترين پناهگاه آل ابيطالب از اوايل خلافت بني اميه به شمار مي آمد. در منابع تاريخي، از نقاشي بر ديوار بناها بسيار گفته شده است و از آنجا كه اعتقادات و ارزشهاي جامعه همواره برنقاشي موثر بوده است، در اين تحقيق سعي شده تزيينات تجريدي چون نقاشي و ديوارنگاريهايي كه در عصر صفوي شكل گرفته با ديوار نگاريهاي بقاع متبركه مورد مقايسه قرارگيرد. به دليل آن كه روش هنري هرعصري عموما منطبق با دستگاه فكري و فلسفي همان عصر مي باشد، در تحقيق حاضر ضمن مقايسه ديوار نگاريهاي بقاع متبركه با مينياتور ايراني، از طريق وجوه مشتركي كه بين آنها بود، نتايج معناداري حاصل شد كه تاثير تصوف اسلامي بر ديوارنگاريهاي بقاع متبركه را نشان مي دهد.