حفاظت و باز زنده سازي بناها و بافت هاي با ارزش روستايي ارتباط ميان مكان هاي ميراثي و صنعت گردشگري

Protection and rehabilitation of monuments and sites with rural values

بافت كالبدي روستاهاي ايران ضمن برخورداري از ارزشهاي معماري همانند سادگي وبي پيرايگي داراي الگوهاي بصري وزيبايي شناختي، انطباق با محيط طبيعي، هماهنگي با عملكرد زيستي و معيشتي، استفاده از مصالح بوم آورد و دانش بومي است.چگونه ديدن و توجه داشتن به ارزش هاي كالبدي ومحيطي در روستاها و ارتباط بين ساكنان با اين ارزش ها،كه هويت فرهنگي را شكل مي بخشد، برداشت هايي رادرذهن هر بيننده ايجاد ميكند و نياز اين ارزشهاي دست ساخت ويا طبيعي به تعيين حريم وحفاظت و باززنده سازي را به عنوان امري ضروري مطرح ميسازد.در اين تعيين حريم، از يك سو ارتباط ميان ارزشهاي مكاني و ميراثي و صنعت گردشگري، و از سمت ديگر حفاظت و باززنده سازي اين ارزشها براي توسعه پايدار مد نظر است.ساكنان روستا، دستگاههاي دولتي و خصوصي ذيربط و همچنين گردشگران به عنوان نيروي اصلي حفظ و تعيين حريم در بافت با ارزش روستاها مي باشند كه نقش تعيين كننده اي را بر عهده دارند. امروزه طرح هاي توسعه و عمران روستايي در كشور بيشتر جنبة حقوقي و تقسيم عادلانة خدمات رفاهي و زيربنايي است كه در اين فرآيند حفاظت و باززنده سازي بناها و بافت هاي تاريخي باارزش روستايي مورد توجه قرار نمي گيرد و به كارشناسان و متخصصان در اين زمينه واگذار نمي شود و به همين علت هنوزگردشگري به عنوان يك صنعت در كشور ما جايگاه خاص خود را نيافته است. همة اين مشكلات و كمبودها ناشي از كمبود دانش فني ، عدم برنامه ريزي جامع و منابع مالي در اين خصوص مي باشد.رويكرد اين مقاله حفاظت از بناها و بافت هاي با ارزش روستايي است كه براي احياء و توسعه پايدار نگاهي به جذب گردشگرمتناسب با توانمنديهاي بالقوه در ارتباط ميان مكانهاي ميراثي دارد.