تبيين معماري اسلامي از منظر زيبايي شناسي عرفاني

Islamic architecture in terms of aesthetics mystical explanation

بناهاي اسلامي بر جاي مانده از سير و سلوك بيشينيان كارآمدترين وسيله در واكاوي و بازنگري مباني معنوي و معرفتي معماري اسلامي است. معماري ايراني حاصل نگاه معنوي و عرفاني گذشتكان خير انديش ماست. از اين رو هر گاه در هريك از زمينه هاي هنر و معماري اين آثار مورد بررسي دوباره قرار گيرد مي تواند راهنماي كشف مفاهيم نهان در كالبد آن ها شود. مفاهيمي كه از آموزه ها و مباني عرفاني گرفته شده از شريعت اسلامي برآمده و در قالب عناصر مادي شكل گرفته اند. در روزگار انحطاط معماري اسلمي و نيز گرايش معماران ايراني به سوي معماري تقليدي برگرفته از فلسفه غرب، اين نياز احساس مي شود كه با تأمل و بازنگري در مباني نظري نهفته در دل تمدن گذشته به بازآفريني و شكوفايي مجرد عرصه معماري همانند قرون گذشته شوند. در مقاله پيش رو قصد داريم با بررسي و واكاوي معماري اسلامي از ديد زيبايي شناسي عرفاني گامي هرچند اندك اما مهم برداريم. در اين پژوهش كه از طريق اطلاعات جمع آوري شده از اسناد و منابع كتابخانه اي صورت گرفته قصد داريم به صورت توصيفي تحليلي به اين مهم دست يابيم. در پايان نيز بر لزوم انجام پژوهش هايي در ديگر زمينه ها را عنوان كرديم.