تكنيكي ساده براي طراحي جداسازهاي لرزه اي

فن آوري قرن ها تلاش قابل ملاحظه اي را صورت داده است تا اثبات كند كه طراحي جداسازهاي لرزه اي كارآمد ايفاگر نقشي معنادار در زمينه ي كاهش پاسخ سازه به زمين لرزه ها بر مبناي جابجايي افقي زمين زير سازه خواهد بود. بنابراين، به رسميت شناسي اين مسئله از اهميتي فوق العاده برخوردار خواهد بود كه سازه مي تواند به لحاظ ديناميكي تغييري قابل ملاحظه پيدا كند، بدين معنا كه پريود ارتعاش پايه در سيستم سازه اي جداسازي شده مي تواند تا حد قابل توجهي بلندتر از حالت جداسازي نشده و يا سازه ي طراحي شده ي اوليه باشد. اين مفهوم، مهندس و فرد متخصص آگاه از فن آوري را به سوي ادراك اين موضوع سوق خواهد داد كه هر سازه ي جداسازي شده ي مفروضي كه در معرض شرايط زلزله قرار گرفته باشد، نوعي كاهش معنادار قابل انتظار يا محتمل-الوقوع در تشديد نيروها دريافت خواهد داشت.طراحي هاي جداسازي لرزه اي جديداً اتخاذ شده داراي اين صفت مشخصه هستند كه پذيراي كاربري هاي فن آورانه اي نظير شيوه شناسي هاي مرتبط با ابزارها، مهندسي و اجزاء مي باشند. اساساً، شيوه شناسي هاي مورد اشاره قرار گرفته مي بايستي در زمينه ي فراهم آوري تعديلات و اصلاحاتي در ارتباط با پاسخ لرزه اي سازه هاي گوناگون كارآمد و اثربخش باشند. با اين حال، تمامي اين عوامل مي بايستي اين ملاحظه را مد نظر قرار دهند كه سنگ بناي اصلي همچنان بر طراحي فن آورانه و مهندسانه اي متمركز باقي خواهد ماند كه واجد مزيتي قابل تحقق در ارتباط با جداسازي لرزه اي باشد. در طول چند قرن اخير، دستيابي به طرحي موفق در ارتباط با جداسازي لرزه اي بر روي پل ها و ساير سازه هاي حائز اهميت در زمينه ي ترابري و حمل و نقل يك مسئله و دغدغه ي اصلي محسوب گشته است. اين مطالعه به ارائه ي رويكردي نظري و عملي مي پردازد كه هدف آن ارزيابي طرحي ساده براي جداكننده هاي لرزه اي در ارتباط با يك پل ساده است.