بررسي مصاديق معماري پايدار در معماري سنتي آذربايجان

چند دهه از مطرح شدن معماري پايدار مي گذرد و راهكارهاي بسياري توسط آن، براي حل بحران هاي معاصر ارائه شده است؛ اما پايداري در معماري طبق اصول از پيش تعيين شده اتفاق نمي افتد و فرآيندي پويا و همه جانبه است. لذا جهت تحقق كامل آن پرداختن به ويژگي هاي معماري بومي و سنتي از آن جهت كه برخي روابط اجتماعي و اقتصادي با محيط طبيعي و نمادهاي فرهنگي به طور ماهرانه انعكاس مي يابد، امري لازم و ضروري است. بنابراين جهت تحقق كامل پايداري، پرداختن به ويژگي هاي معماري بومي غيرقابل اجتناب به نظر مي رسد. بررسي معماري بومي- سنتي آذربايجان نيز نشان مي دهد اين معماري حاوي بسياري از ويژگيهاي منحصر به فرد است كه ضمن توجه به نيازهاي زيبا شناختي با ظرفيت هاي طبيعي و اكولوژيك بستر خود نيز منطبق است؛ تكنيك هاي بكار رفته در اين معماري بسياري از مفاهيم نوين در عرصه معماري پايدار را دربر مي گيرد و معماران توانسته اند با تأكيد مؤكد بر حفظ محيط زيست، نيازهاي اقليمي هر منطقه را پاسخگو باشند. هدف از اين مطالعه بررسي شاخصه هاي معماري پايدار در بنا هاي آذربايجان است تا با بازشناسي اصول پايداري در معماري بومي و انطباق آنها با مفاهيم نوين پايداري به ارائه راهكارها و الگوهاي كاربردي براي طراحي اقليمي در منطقه با هدف صرفه جويي در مصرف انرژي و كاهش آلودگي هوا نائل گرديم. روش تحقيق اتخاذ شده در اين نوشتار مبتني بر مطالعات متون و استفاده از اسناد تصويري در بستر مطالعات كتابخانهاي و به صورت توصيفي تحليلي خواهد بود.