فرافكني در ترانه ها، مثل ها و افسانه هاي گيل و ديلم

فرافكني يكي از مكانيسم هاي دفاعي ناخودآگاه است كه آدمي آن را در برابر ناكامي هاي خود به كار مي گيرد. شمول گستردگي اين موضوع به اندازه مسووليت ناپذيري و واقع گريزي مردم يك جامعه بستگي دارد. شناخت هر ملتي از طريق شرح احوال و سيرت هاي توده مردم، سوابق تاريخي و تحول فكري و اجتماعي آن صورت مي پذيرد. ترانه ها ، مثل ها و افسانه ها جلوه گر شناخت بخشي از شخصيت، اخلاق و كنش يك ملت است. نگارنده در اين پژوهش با مطالعه توصيفي-تحليلي ترانه ها ، مثل ها و افسانه ها در گستره گيل و ديلم، علاوه بر ارايه شواهد فرافكني، به بررسي و تحليل فرهنگي و باورشناختي شواهد نيز پرداخته است. اين پژوهش نشان مي دهد كه انسان اوليه به علت عدم شناخت محيط و عدم آگاهي از هستي به باورها و اعتقاداتي روي آورده تا زمينه آرامش دروني خود را فراهم نمايد. نتيجه اين پژوهش مي تواند با توجه به زمينه هاي بالقوه اي كه در مسير تحقيق و پژوهش در ترانه ها، مثل ها و افسانه ها وجود دارد، مسيرهاي جديدي را در تحليل و بررسي ادبيات و فرهنگ عامه بگشايد و در آينده پژوهشگران بر اساس نظريه هايي كه در خصوص فرهنگ عامه وجود دارد جهت شناخت و تبيين خصوصيات فرهنگي و باورشناسي سرزمين گيل و ديلم گام هاي اساسي بردارند.