رويكرد وجودشناسانه در بررسي داستان كوتاه خاكسپاري اثر علي خدايي

عدم قطعيت در ذات پسامدرنيسم خفته است و معاني‌اي كه براي اين واژه ذكر مي‌شود نيز همچون ذات آن غيرقطعي است. علي رغم مؤلفه‌هاي مختلفي كه براي ادبيات داستاني پسامدرن ذكر مي‌شود، برايان مك هيل وجود شناسي را عنصر غالب داستان‌هاي پسامدرنيستي به شمار مي‌آورد كه بدون آن نمي توان يك داستان را در حيطه‌ي پسامدرنيسم به حساب آورد. پژوهش حاضر به روش كتابخانه‏اي نگاشته شده و از نوع پژوهش كاربردي است كه پس از بررسي مؤلفه‏هاي وجود شناسانه‌ي داستان‌هاي پسامدرن، داستان كوتاه خاكسپاري اثر علي خدايي را از منظر نظريه‏ي برايان مك هيل مورد بحث و بررسي قرار داده است. مطرح شدن پرسش‏هاي وجود شناسانه در داستان و در هم تنيدگي ساحت وجودي جهان واقع با جهان خيال در يكديگر، اين داستان را در زمره‏ي داستان‏هاي پيچيده‏ي پسامدرنيستي با ماهيت وجود شناسانه‏ قرار مي‏دهد. با بررسي داستان آشكار مي شود عواملي نظير وجود جهان هاي ممكن و تداخل اين جهان ها در يكديگر، داستان در داستان، به كارگيري قانون احتمالات و بي هويتي انسان‌هاي داستاني از عوامل وجودشناسانه اي هستند كه پيچيدگي ساختاري و دشواري معنايي را در داستان موجب شده اند.