روانشناسي محيطي ردپاي روانشناسي در معماري

در دوران معاصر بدليل محدوديت مفهوم انسان در نظريه هاي طراحي كه صرفاً انسان را از ديد فيزيولوژيكي ديده مي شود نيازبه مفهومي است كه رابطه انسان و محيط راتعريف كند از سويي نظريه هاي معماري و طراحي شهري و بطور كلي نظريه هاي طراحي محيطي بر پايه يك ديدگاه خاص ار رابطه انسان و محيط بنا شده است . رابطه اي كه بايد آنرا شناخت ودرستي و نادرستي آنرا ارزيابي كرد . معماران مدرن اين رابطه را علت و معلولي ديده ، در حاليكه معماران دوران قبل از مدرن ، عامل انساني را در اين جريان به صورت فعالانه تري موثر بوده و تا حدودي رابطه محرك و پاسخ را زير سوال مي برد يك سوال اساسي كه در كار طراحي محيطي مطرح مي شود اين است كه به طور كلي كيفيت محيط تا چه اندازه و درجه و ابعادي بر انسان تأثير مي گذارد ميزان اين تأثير خود تعيين كننده ميزان اهميت كار طراحي و ابعادي است كه در كارطراحي بايستي بدان توجه شود شكل گيري مفهوم روانشناسي محيطي بر همين اساس بوده تا به عنوان زبان مشترك روانشناسان و معماري در برطرف كردن نيازهاي انساني به كار گرفته شود. اين مقاله به بررسي نقش روانشناسي در معماري مي پردازد و لزوم توجه هر چه بيشتر به مفهوم روانشناسي محيطي تاكييد دارد.