جايگاه نهادهاي مديريت شهري در قانون اساسي مشروطه

پس از پيروزي انقلاب مشروطيت، ايران صاحب قانون اساسي گرديد و تا حدي مردم از حقوق و آزادي‌هايي برخوردار گرديدند. در كشوري كه هيچ سابقه اي از حقوق مردم و دموكراسي نداشت، بحث از تشكيل مجلس شوراي ملي، اعطاي اختيار به مردم جهت انتخاب نمايندگان خود امر بديعي بود كه موجب گرديد تا افرادي كه خواهان اعطاي حقوق و آزادي هاي بنيادين به مردم بودند، به تدريج درصدد به رسميت شناختن حقوق مذكور باشند. در اين اوضاع و احوال قانون انجمن‌هاي ايالتي و ولايتي و سپس قانون بلديه 1286 به تصويب مي‌رسند. قوانين مذكور تلاش نمودند تا با اعطاي اختيار به مردم جهت انتخاب نمايندگان، براي مردمي كه هيچ بويي از آزادي و انتخاب به مشامشان نرسيده بود، حق تعيين سرنوشت قائل شوند. قوانيني كه تولد نهادي مالي و گرداننده‌ شهر را اعلام مي‌كرد و مديران آن (اعضاي انجمن بلديه و رئيس بلديه) را معيّن مي‌كرد. اگر چه كه اين قانون هرگز نتوانست به اجرا برسد اما نقطه آغاز تحولات بزرگي در عرصه اداره شهرها گرديد. در اين مقاله توصيفي سعي بر آن شده است تا با ارائه اسناد تاريخي اوضاع و احوال اداره شهرها در دوره انقلاب مشروطيت به تصوير كشيده شود.