ارائه يك مدل برنامه ريزي آرماني در شرايط عدم قطعيت

از جمله خصوصيت هاي ذاتي مساله هاي دنياي واقعي، عدم قطعيت موجود در آن است. پارامترهاي يك مساله ممكن است به طور دقيق مشخص نشده باشد و يا بعد از حل تغييراتي در آن به وجود آيد. در اين پژوهش، ساختار مشخصي را براي مساله برنامه ريزي آرماني در شرايط عدم قطعيت در نظر مي گيريم، كه عدم قطعيت مورد بررسي در اين پژوهش، از نوع تركيبي تصادفي فازي است. دراينجا با استفاده از تابع عضويت نمايي و با بهره گيري از رويكرد محدوديت شانس، فرم معادل قطعي مساله مطرح شده را بدست مي آوريم. يك مثال عددي نيز براي نشان دادن كارآمدي اين روش ارائه مي دهيم.