رويكرد بهينه سازي استوار برمدل سازي يك مساله زمان بندي كارگاه باز

زمان بندي، تخصيص منابع در يك افق برنامه‌ريزي براي اجراي مجموعه‌اي از وظايف است كه استفاده از منابع در دسترس را بهينه مي‌كند. بيشتر تحقيقات در زمينه زمان بندي كارگاه باز (Open Shop) حالت ايستا و قطعي دارند، يعني وضعيتي كه همه داده‌ها مشخص هستند و در افق زماني نيز تغيير نمي‌كنند، حال آن كه در دنياي واقعي اكثر داده‌ها دچار عدم قطعيت‌اند. عدم قطعيت مي‌تواند بر روي بهينگي و شدني بودن مسايل تأثير بگذارد. از اين رو، در اين مقاله به بررسي و مدل سازي نويني براي مساله كارگاه باز، با رويكرد استوار پرداخته‌ايم. از مهم ترين ويژگي هاي مدل ارايه شده، مي توان به زمان جداسازي وابسته به توالي، زمان آماده سازي مستقل از پردازش و نيز در نظر گرفتن زمان عدم دسترسي براي ماشين ها، به منظور تعمير، زمان استراحت كاركنان و... اشاره نمود. اهداف در اين مساله كمينه كردن مجموع وزني زودكردها به همراه كمينه كردن هزينه ي آماده سازي وابسته به توالي و نيز كمينه كردن ديركرد است. با توجه به چند هدفه بودن مساله و عدم قطعيت در داده هاي مساله از يك روش حل برنامه ريزي فازي تعاملي به منظور حل و تبديل مدل به يك مساله تك هدفه استفاده مي كنيم. نتايج محاسباتي و پياده سازي و در نرم افزار AIMMS بيانگر كارايي مدل در به دست آوردن جواب هاي بهينه در زمان معقول است.