ارائه ي مدل بومي سنجش پايداري اجتماعي در محلات و مجتمع هاي مسكوني

در عصر حاضر در طراحي سكونتگاه ها اغلب فقط به ابعاد كالبدي و اقتصادي اين مكان ها توجه نشان داده مي شود در حالي كه نمي توان مكاني را ساخت و انتظار داشت مردم در آن سكونت يابند بدون آنكه در فرآيند طراحي براي نيازهاي اجتماعي آنان پاسخي در نظر گرفته شده باشد. از سوي ديگر توجه به اين امر و ايجاد جامعه اي كه از لحاظ اجتماعي پايدار است، خود بستري براي تحقق دو مولفه‌ ي ديگر توسعه ي پايدار يعني پايداري زيست محيطي و پايداري اقتصادي فراهم خواهد كرد. هدف از اين پژوهش، تحليل چارچوب سنجش ميزان پايداري اجتماعي در توسعه هاي مسكن جديد مي باشد كه توسط گروه توسعه مسكن بركلي* لندن با همكاري سازمان Social Life* شامل متخصصان جامعه شناسي تهيه شده است. تحليل اين چارچوب از طريق مطالعات نظري پژوهشگر و در مرحله ي بعد مصاحبه با جامعه صاحب نظران و متخصصان صورت گرفته و نتيجتاً مدل بومي سازي شده ي اين چارچوب جهت بررسي مقوله ي پايداري اجتماعي در محلات و مجتمع هاي مسكوني تهران تهيه و تنظيم گرديده است؛ همچنين اقدامات معماري و اجتماعي شناسايي شده در اين مدل كمك شاياني به طراحي هاي آتي مسكن و خلق مكاني پايدار كه سبب افزايش كيفيت زندگي ساكنان آن مي گردد، مي كند، نتايج تحقيق حاكي از آن ا ست كه از ميان اصول چهارگانه پايداري اجتماعي (امكانات و زيرساخت اجتماعي، زندگي فرهنگي و اجتماعي، تعامل و تأثير و فضايي براي رشد) زندگي اجتماعي و فرهنگي بيشترين تأثير را در ايجاد اجتماعي پايدار دارد.