بررسي نحوه شكل گيري بافت كهن و نو روستاي لافت با تكيه بر تاثيرات اقليمي و بصري

بررسي بناها و بافت هاي تاريخي ايران، بيانگر وجود زيستگاه هاي بومي متنوع در اقليم هاي مختلف است. در هر منطقه متناسب با شرايط اقليمي و طبيعي، بافت شهري يا روستايي خاصي براي پاسخگويي به شرايط منطقه وجود دارد كه در اقليم گرم و مرطوب اين بافت به صورت نيمه متراكم شكل گرفته است. مقاله حاضر با انتخاب و بررسي بخشي از بافت بومي و كهن و بافت نو روستاي لافت در سواحل شمالي خليج فارس و مقايسه آن­ها، به دنبال يافتن شاخص­هايي به منظور سازگاري هرچه بيش­تر بافت با بستر و شرايط اقليمي خود است تا در توسعه­هاي آتي روستا براي دست­يابي به توسعه پايدار به كار گرفته شود. براي رسيدن به اين هدف، مطالعات كتابخانه اي و ميداني صورت گرفته است. در مقاله حاضر، اين نتيجه حاصل شد كه بافت كهن با دارا بودن معماري غني­تر و توجه به عواملي نظير فشردگي، سايه اندازي، محرميت، جهت­گيري و ... توانسته است پاسخ بهتري به شرايط آب و هوايي گرم و مرطوب لافت بدهد و معماري­ همساز با اقليم داشته باشد تا به شرايط آسايش نزديك­تر شود. از سوي ديگر يكسان و بومي بودن مصالح و رنگ، داشتن عنصر اقليمي بادگير، تنوع فضايي ناشي از ارگانيك بودن بافت و استفاده از تزئينات خاص سبب شكل­گيري بافتي داراي هويت و ديد و منظري مناسب در بخش كهن روستا گشته است كه اين موارد به ندرت در بافت نو رعايت شده است.