پهنه بندي خطر زمين لغزش با استفاده از روش ارزيابي چند معياره‌ي مكاني (SMCE) (مطالعه ي موردي: حوزه‌ي آبخيز شهركرد)

زمين لغزش ها از جمله بلاياي طبيعي هستند كه سالانه خسارت هاي مالي و جاني زيادي را دركشور ايجاد مي كنند. شناخت مناطق پرخطر مي تواند در كاهش خسارت ها و تصميم گيري در سياست هاي توسعه اراضي مؤثر باشد. تهيه نقشه پهنه‌بندي زمين لغزش اين امكان را فراهم مي‌سازد كه مناطق آسيب پذير شناسايي و در برنامه‌هاي محيطي مد نظر قرار گيرند. در اين تحقيق روش چند متغيره براي تهيه نقشه قابليت لغزش اراضي با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافيايي و قواعد تصميم گيري ارايه شد. هدف از ارائه ي نقشه قابليت لغزش اراضي در اين پژوهش كمك به كاهش خطرات ناشي از زمين لغزش و پشتيباني از سياست هاي توسعه ي اراضي در مقياس حوزه ي آبخيز است. نقشه هاي زمين شناسي، شيب، جهت دامنه، كاربري اراضي و فاصله از جاده، رودخانه و گسل به عنوان عوامل و نقشه شيب و رودخانه به عنوان محدوديت به سيستم معرفي شدند. پس از وزن دهي به عوامل و زيرعوامل نقشه ي حساسيت به زمين لغزش منطقه به صورت ارزش 0 -1 بدست آمد سپس نقشه ي نهايي به سه طبقه از حساسيت خطر كم تا خطر زياد طبقه بندي شد. نتايج نشان مي دهد كه عوامل بارندگي، زمين شناسي و شيب در وقوع زمين لغزش بالاترين تاثير را داشته و بايد با تاكيد بيشتري جهت برنامه ريزي مديران و سياست گذاري هاي توسعه در حوضه مدنظر قرار گيرند.