تحليل اندازه بازشو در تيرهاي بتن عميق به روش اجزاي محدود

در بعضي اعضاي بتني مسلح نسبت ارتفاع به دهانه بزرگتر از حد معمول مي باشد و از طرفي ضخامت مقطع در مقايسه با ارتفاع كوچك است و همچنين نيروهاي خارجي و واكنش هاي تكيه گاهي نيز در صفحه قرار دارند و تقريباً مي توان گفت كه يك حالت تنش صفحه اي در بتن وجود دارد، چنين اعضايي را تير عميق گويند.  هدف از اين مدلسازي عددي به روش اجزاي محدود ايجاد يك آزمايشگاه مجازي به منظور تأثير پارامترهاي مختلف بر روي سازه مي باشد. لذا اين نكته حائز اهميت است كه فرضيات مدل سازي و پاسخ هاي حاصل از تحليل توسط مقايسه با نتايج آزمايشگاهي كنترل و صحت سنجي شده است. نتايج نشان مي‌دهند كه اولين ترك­ها در تيرهاي عميق داراي بازشو درگوشه­ي بازشو رخ مي­دهد و با ادامه­ي بارگذاري به سمت محل اعمال بار و تكيه­گاه گسترش مي­يابد. مد گسيختگي در تيرهاي عميق وابسته به محل و اندازه بازشو است. همچنين با افزايش اندازه بازشو شاهد كاهش قابل توجه در ظرفيت نهايي و افزايش در جابه­جايي نهايي تير هستيم.