تعيين محدوده آسايش در فضاي باز آموزشي با استفاده از معيار راحتي بافت

از آنجاكه دانش آموزان وقت هاي استراحت خودرا در فضاهاي باز آموزشي با فعاليت هايي چون تجمع، روابط اجتماعي، صحبت هاي دوستانه، نشستن، استراحت، بازي، پياده روي و... مي‌گذرانند، ايجادشرايط مناسب درفضاي باز نيز حائز اهميت مي‌باشد. براي ارزيابي وضعيت گرمايي محيط خارج ساختمان نياز به معيار آسايشي داريم كه، شرايط راحتي محيط خارج ساختمان را با در نظر گرفتن رفتار غالب انسان در آن محيط ( قدم زدن ) و ساير اعمال طبيعي او براي نيل به آسايش ( از قبيل رفتن به سايه يا آفتاب، پرهيز يا استفاده از باد ) ارزيابي كند. بدين منظور از معيارپن واردن (راحتي بافت)، براي تعيين محدوده ي آسايش و راهكارهاي دستيابي به آن استفاده مي‌كنيم.