رويكرد سازنده گرايي در يادگيري و استفاده از آن در آموزش درس تاريخ

نظريۀ سازنده گرايي به عنوان نظريهاي نسبتاً جديد در روانشناسي و آموزش مطرح شد كه ريشۀ آن در انديشه هاي علمي و فلسفي گذشته است. با توجه به اين نظريه، دانش آموزان بايد ياد بگيرند كه چگونه به اطلاعات مورد نيازشان دسترسي و از راه تعامل با آنچه كه از قبل مي دانند از اين اطلاعات در موقعيتهاي واقعي زندگي استفاده كنند. سازنده گرايي پيشنهاد مي دهد كه معلم به جاي انتقال دانش، بايد به ساخت دانش توسط يادگيرندگان كمك كند. اين پژوهش سعي دارد بررسي نمايد چگونه مي توان از نظريه سازنده گرايي، در آموزش تاريخ در مدارس استفاده و علاقۀ به اين درس را در دانش آموزان ايجاد و به اهداف مورد نظر دست يافت. با استفاده از نظريه سازنده گرايي و با توجه به محدوديتهاي موجود، ميتوان كلاس درس تاريخ را از حالت تئوري صرف و معلم محور خارج و دانش آموز را محور فعاليتهاي كلاس و يادگيري قرار داد و با شبيه سازي و قرار دادن دانش آموز در موقعيت و در اختيار گذاشتن منابع، به نتايج مورد انتظار دست يافت.