بررسي روشهاي مقابله با كم آبي در منظر شهري

شهرها به عنوان اساسي‌ترين محل زندگي انسان‌ها با كاركردهاي مختلف اجتماعي و فرهنگي از ديرباز موجب پيوند افراد باهم بوده‌اند. در اين مجموعه، فضاهاي سبز شهري به عنوان جزء وجودي شهرها مي‌باشد كه كمبود آن‌ها مي‌توانند اختلالات جدي در حيات ساكنان به وجود آورد. منظر شهري از مهمترين مباحث و مسائل شهري است كه مورد توجه معماران، طراحان و روانشناسان محيط و جامعه شناسان قرار گرفته است. منظر شهري جدا از نقش آن به عنوان لايه‌اي در شكل گيري فرم شهري، به عنوان ابزاري درخدمت دولت‌ها و حكومت‌ها قراردارد تا توان جذب گردشگران و سرمايه‌هاي جهاني را افزايش دهد. در ساليان اخير، به علت تغيير در شرايط آب و هوايي و گرم شدن زمين، همچنين انتشار بيشتر گازهاي گلخانه‌اي و بالا آمدن سطح اقيانوسها، در آينده نه چندان دور روي شهرها نيز اين تأثير نمود پيدا مي‌كند و موجب اختلال در سيستم بيولوژيك شهري مي‌گردد. بنابراين پيدا كردن روشهاي كوتاه مدت و بلند مدت براي جلوگيري از خسارت ناشي از خشكسالي و كم آبي و همچنين در صورت وقوع جلوگيري از آسيب بشتر، ضروري بنظر مي‌رسد. در اين مقاله به بررسي استراتژي عمده براي جلوگيري از اين خسارت پرداخته مي‌شود كه شامل روشهاي نوين و سيستم‌هاي فضاي سبز مي‌باشد