تعيين ميزان رواناب با استفاده از مدل SWMM (مطالعه موردي: حوزه پارك قهستان قاين)

مطالعات با ارزشي در زمينه جمع آوري آب از سطوح غير قابل نفوذ شهري در بعضي نقاط كشور در سالهاي اخير انجام شده است. اما متأسفانه سابقه مطالعاتي در اين زمينه در خراسان جنوبي ضعيف بوده است .انجام اين تحقيق مي تواند به برنامه ريزان و مديران شهري جهت شناخت پتانسيل استحصال آب، كمك نمايد. هدف از اين بررسي شناسايي و اولويت بندي زيرحوزه هاي مناطق توده سنگي كه نقش مهمي در توليد روانآب دارند و مدل سازي آب قابل استحصال از رواناب حاصله به روش هاي تجربي و مدل SWMM در حوزه آبخيز شهري قاين مي باشد. بر اساس اين مهم مي توان حجم آب قابل استحصال را براي آبياري تكميلي فضاي سبز شهري تعيين نمود و بدين وسيله الگوي ترويجي مناسبي براي مناطق مشابه ارائه كرد. آبياري محدوده پارك با استفاده از آب چاه مي باشد كه اين موضوع براي شهر قاين كه يكي از شهرهاي كم آب استان است مشكل اصلي آن محسوب مي شود. حدود 54 درصد معادل 4 /248 هكتار از سطح حوزه داراي رخنمون سنگي بيش از 90 درصد است كه پتانسيل توليد رواناب بالايي داشته است و از نظر سطوح با قابليت توليد رواناب بالا مي تواند در برنامه ريزي مفيد واقع شود. با توجه به امكانات و تجهيزات موجود و ميزان درختان پارك اگر فقط10 % از رواناب ساليانه كه معادلm3 11800 مي باشد را بتوان استحصال و ذخيره نمود و در ماه هايي كه بارش هاي جوي ناچيز يا وجود ندارد از اين ميزان آب ذخيره اي استفاده كرد. لذا با اين حجم آب قابل استحصال كمبود آب براي آبياري تكميلي پارك را مي توان جبران نمود.