ارزيابي تأثير انعطاف‏پذيري استراتژيك در انتخاب ساختار ائتلاف‏هاي استراتژيك: مطالعه‏اي در حوزۀ پيمانكاري تأسيسات و تجهيزات صنعتي

تصميم‏گيري دربارۀ ساختار حاكم بر همكاري‏هاي بين ‏شركتي از‌جمله دشوارترين و كليدي‏ترين تصميمات طرفين درگير در ائتلاف است. ساده‏انگاري و بي‏توجهي به اين تصميم ضمن پديدآوردن موانع متعدد در مسير تحقق اهداف مد نظر از ائتلاف استراتژيك، احتمال بروز تعارض ميان شركاي ائتلاف و شكست آن را افزايش مي‏دهد. پژوهش حاضر با درنظرگرفتن طبقه‏بندي ساختار ائتلاف‏هاي استراتژيك در دو گروه اصلي ائتلاف‏هاي سرمايه‏محور و قراردادمحور، مي‏كوشد تا ماهيت تأثيرگذاري انعطاف‏پذيري استراتژيك بر انتخاب يكي از اين دو گونه به‌عنوان الگوهاي اصلي سازماندهي ائتلاف‏هاي استراتژيك را بررسي كند. داده‏هاي مورد نياز براي انجام اين پژوهش پيمايشي به‌صورت تصادفي از ميان آن دسته از شركت‏هاي پيمانكاري ساخت و احداث جمع‏آوري شده است كه در عضويت انجمن صنفي شركت‏هاي پيمانكار تأسيسات و تجهيزات صنعتي ايران قرار دارند و مدل رگرسيوني به‌عنوان ابزار تحليلي استفاد‌ه‌ شده است. نتايج تجزيه و تحليل داده‏ها نشان مي‏دهد انعطاف‏پذيري استراتژيك از منظر ابعادي نظير فرايندهاي سازماني و قابليت‏هاي مديريتي بستر مساعدي براي شكل‏گيري ائتلاف‏هاي استراتژيك سرمايه‏محور مهيا مي‏سازد، در حالي ‏كه انعطاف‏پذيري استراتژيك از منظر منابع در اختيار سازمان و يادگيري سازماني، محركي براي انتخاب الگوي ساختاري قراردادمحور در ائتلاف‏هاي استراتژيك است.