بررسي نقش دانش شخصي مديران بر روي ارتباط مدل‌هاي كسب‌و‌كار با عملكرد نوآوري فناوري در كارآفريني شركتي

مهم ترين پيامد كارآفريني شركتي، عملكرد شركت است اين عقيده وجود دارد كه بهبود نتايج سازماني بر حسب رشد و سودآوري در نتيجة كارآفريني شركتي در سازمان حاصل مي شود. پرداختن به فعاليت هاي كارآفريني شركتي، سازمان را در مسيرهاي جديد قرار مي دهد و فرايندهاي جست وجو و آزمونگري را ايجاب مي كند كه همين امر باعث ايجاد دانش و بصيرت جديد در ميان كاركنان مي شود. كاركناني كه از دانش بيشتري برخوردارند مي توانند عملكرد شركت را از طريق افزايش منافع مشتري و كاهش هزينه هاي توليد و ارائه خدمات بهبود ببخشند. دانش لازم براي شركت هاي بزرگ، فعاليت هاي نوآورانه است (لاي و همكاران، 2014). به همين دليل، قابليت نوآوري يك ابزار رقابتي اساسي براي بقا و موفقيت بلند مدت سازمان ها است. ميزان دانش جديد به كار گرفته شده در يك نوآوري، سطح آن را مشخص مي كند. سازمان هايي با ظرفيت نوآوري بيشتر مي توانند پاسخ بهتري را به محيط شان بدهند، آسان تر به توانايي هاي مورد نياز براي ارتقاء عملكرد سازماني دست يابند و بتوانند مزيت رقابتي پايدار را استحكام بخشند (دِپشاند و فارلي، 2004). نوآوري مدل كسب و كار در حال تبديل شدن به يكي از نيروهاي اصلي محرك شركت از پايين هرم به رقابت در اقتصاد جهاني است (ويي و ليو،2013). دراين خصوص شواهد تجربي و نظري زيادي وجود دارد، كه نشان دهنده اثر مهم مدل‌هاي كسب‌و‌كار در بهبود عملكرد نوآوري تكنولوژيكي در عصر حاضر مي باشد (تيسي، 2010؛ زوت، آميت، و ماسا، 2011). سازمان هاي امروزي براي آنكه بتوانند در پاراديم جديد رقابت ميان سازمان ها، كه فضاي كاملاً رقابتي و دانش محور مي باشد، به حيات خود ادامه دهند بايد به نوآوري به عنوان يك استراتژي ضروري در عصر كنوني نگاه كنند و ضمن شناخت تغيير و تحولات محيطي، براي روياروي با آن ها، شاخص هاي سازماني تأثيرگذار بر نوآوري سازماني را شناسايي كنند و به اين تغييرات، مناسب ترين پاسخ ها را بدهند لذا با توجه به اهميت اين موضوع هدف اصلي پژوهش حاضر، نقش دانش شخصي مديران در كارآفريني شركتي با بكارگيري مدل هاي كسب و كار بر روي عملكرد نوآوري تكنولوژيكي در سازمان است.