پژوهش‌هاي ميداني نياز تاريخ هنر نگاري معاصر ايران

گونه‌هاي متنوع پژوهشي در حوزه‌هاي مختلف وجود دارد كه مي‌توان آنها را براي تاريخ هنر معاصر ايران بكار گرفت؛ اما با توجه به شرايط سه دهه اخير آيا يك نوع پژوهش خاص يافته‌هاي غني‌تري را در اختيار ما مي‌گذارد؟ در دوره كنوني روش‌هاي تحقيق كيفي در رشته‌هاي علوم اجتماعي به صورت فزاينده‌اي مورد استفاده قرار مي‌گيرد؛ و به نظر مي‌رسد تاريخ هنر معاصر وابستگي بسياري با علوم اجتماعي دارد و لذا در حيطه تاريخ هنر نگاري ايران، بويژه وقتي تأكيد بر سه دهه‌ي اخير باشد، كار ميداني بعنوان يك تحقيق كيفي تأثير بسزايي بر گسترش دانش هنر معاصر دارد. در اين پژوهش كه يك تحقيق تحليلي – توصيفي است با مقايسه انواع پژوهش و بررسي شرايط اجتماعي و امكانات كنوني مرتبط با هنر و هنرمندان دريافتيم: از آنجا كه كار چنداني در خصوص تاريخ هنر معاصر انجام نگرفته است تحقيقات ميداني گزينه بسپار كارآمدي مي‌باشد زيرا محقق عملاً در محيط حضور مي‌يابد و به گفت‌وگو و مشاهده و ثبت فعاليت‌ها مي‌پردازد. محقق مي‌تواند با گالري‌ها و ديگر امور مورد بررسي مستقيماً ارتباط برقرار نموده، با هنرمندان تعامل كرده و در زمينه‌هاي گوناگون از جمله: زندگينامه هنرمندان و يا افراد مورد نظر، نوع آموزش و علايق، اميدها و رؤياهاي آنها كسب اطلاعات كند. با اين وجود، تحقيق ميداني مستلزم صرف وقت بسياري است و از نظر عاطفي، بر محقق فشار زيادي وارد مي‌كند و لذا نيازمند برنامه ‌ريزي و حمايت گسترده است؛ و البته تحقيق كيفي در جهت درك كلي و فهم جريان‌هاي پيچيده، از ساير روش‌هاي علوم ديگر استفاده و اقتباس مي‌كند و در جهت هدف اصلي بكار مي‌گيرد.