طراحي زنجيره تأمين سبز با در نظر گرفتن مجوز هاي نشر آلودگي

امروزه، در طراحي زنجيره تأمين، علاوه بر مسائل اقتصادي، عوامل زيست محيطي و اجتماعي نيز مورد ملاحظه قرار مي‌گيرند. از اينرو كنترل آلاينده‌هاي زيست محيطي به عنوان شاخصي از سبز بودن زنجيره تأمين، بيش از پيش مورد توجه قرار گرفته است. يكي از روش‌هاي كنترل ميزان آلايندگي محيط زيست، تمركز زدايي از كارخانجات توليد كننده مواد آلاينده و بكارگيري و تبادل مجوزهاي نشر آلودگي است. مجوز نشر آلودگي، ميزان آلايندگي مجاز محيط زيست در يك منطقه اقليمي خاص را نشان مي‌دهد كه قابليت خريد و فروش و انتقال دارد. در اين تحقيق، طراحي زنجيره تأمين سبز، با مكان‌يابي شعبات يك كارخانه توليد كننده آلاينده‌هاي زيست محيطي، در حالي كه امكان خريد و فروش و انتقال مجوزهاي نشر آلودگي وجود دارد، انجام شده است. به اين منظور، مدلي دو هدفه براي مسأله ارائه شده است كه از يك سو، هزينه‌هاي كلي سيستم شامل هزينه‌هاي عملياتي، نگهداري، حمل و نقل، استقرار و راه اندازي شعبات، جريمه عدم پاسخ گويي به تقاضا و تبادل مجوزهاي نشر آلودگي را حداقل مي‌كند و از سوي ديگر ميزان پاسخ گويي به تقاضا را حداكثر مي‌نمايد. به منظور اعتبارسنجي مدل، يك مثال عددي با استفاده از نرم افزار گمس حل شده است. نتايج مدل، با حالت عدم تمركز زدايي و پاسخ گويي تمامي تقاضا توسط كارخانه اصلي مقايسه شده است. نتايج بدست آمده نشان مي‌دهد كه اين مدل، علاوه بر صرفه جويي در هزينه‌هاي حمل و نقل، كاهش آلودگي‌هاي زيست محيطي را نيز در پي خواهد داشت.