تحليل منطقه¬اي سيلاب با استفاده از روش¬هاي برآورد گشتاور خطي و حداكثر درستنمايي در حوزه آبخيز كارون شمالي

سيل از جمله پديده¬هايي است كه هر ساله در گوشه و كنار جهان، جان و مال بسياري از مردم را به مخاطره مي¬اندازد، بنابراين در طرح¬هاي بهره¬برداري از منابع آب، كنترل سيلاب، سد سازي، عمليات آبخيزداري و اكثر مطالعات هيدرولوژي، دبي سيلاب اهميت بسزايي دارد و به منظور برآورد سيلاب يكي از روش‌ها، استفاده از توزيع‌هاي آماري مي‌باشد. در پژوهش حاضر، داده‌هاي 10 ايستگاه هيدرومتري در حوزه آبخيز كارون شمالي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و سيلاب با دوره بازگشت‌هاي (2 و 5 و 10 و 20 و 50 و 100 و 200 و 500 و 1000) با استفاده از توزيع‌هاي آماري مختلف با روش‌هاي برآورد گشتاور خطي و حداكثر درستنمايي محاسبه گرديد. همچنين آزمون‌هاي نكويي برازش مورد استفاده در تحقيق نيز شامل آزمون كلموگروف – اسميرنوف و آزمون كي‌دو مي‌باشند. نتايج بدست آمده نشان داد كه در ايستگاه‌هايي كه تعداد سال‌هاي آماري كم باشد، روش گشتاور خطي بهتر از روش حداكثر درستنمايي مي‌باشد. همچنين كارايي توزيع 3 پارامتري نيز بهتر است. حساسيت توزيع‌هاي 3 پارامتري به تعداد سال آماري و روش برآورد پارامتر از بقيه توزيع‌ها بيشتر مي¬باشد و در ايستگاه‌هايي كه تعداد سال آماري كم است بهتر است، از روش گشتاور خطي استفاده گردد. همچنين در ايستگاه‌هايي كه داراي تعداد سال آماري زياد و بدون بازسازي مي‌باشند، كارايي روش حداكثر درستنمايي و گشتاور خطي با يكديگر مقايسه گردد و چنانچه نتايج نزديك به هم باشد، به دليل كارايي بالاتر روش حداكثر درستنمايي، از آن استفاده گردد.