بررسي تاثير نسبت هاي مالي بر عملكرد شبكه بانكي ايران با رهيافت مدل خودرگرسيون با وقفه هاي توزيعي (ARDL)

بانك ها به عنوان مهمترين نهادهاي بازار مالي در ايران به دليل عدم گسترش بازارهاي مالي از يك سو و ملي بودن بانك ها از سوي ديگر، از كارايي چندان بالايي برخوردار نمي باشند. بنابراين بررسي عوامل موثر بر سودآوري بانك ها در كشور از اهميت به سزايي در جهت جلوگيري از ورشكستگي مالي و افزايش توانايي آن ها در پرداخت تسهيلات به منظور ايجاد پويايي در بخش هاي مختلف توليدي كشور برخوردار مي باشد، كه در اين مطالعه به اين مهم پرداخته مي شود. در اين مطالعه به بررسي عوامل موثر بر عملكرد شبكه بانكي كشور طي دوره 1392-1370 پرداخته شد. براي اين منظور از نسبت هاي مالي و مدل اقتصادسنجي خودرگرسيون با وقفه هاي توزيعي ARDL استفاده شد. نتايج رتبه بندي تأثير نسبت هاي مالي در بلندمدت بر عملكرد شبكه بانكي با استفاده از مدل ARDL نشان داد كه نسبت درآمدكل به هزينه كل داراي بيشترين تاثير و نسبت درآمدكل به دارايي هاي جاري داراي كمترين تاثير بر عملكرد شبكه بانكي مي باشد.