تمركز مالكيت و سياست تقسيم سود در شركتهاي پذيرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران

تفكيك مالكيت از كنترل و حضور سهامداران بزرگ باعث ايجاد تضاد نمايندگي در شركتها مي‌شود. اين تضاد از يك سو ميان مديران و سهامداران شركت و از سوي ديگر ميان سهامداران بزرگ و سهامداران جزء مي‌باشد. سياست تقسيم سود در شركتها مي‌تواند منجر به تشديد و يا كاهش اين مسأله شود. هدف اين تحقيق بررسي تأثير نوع بزرگترين سهامدار (حقيقي، مالي، دولتي و هلدينگ) بر سياست تقسيم سود در شركتهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است؛ ضمن آنكه تفاوت اثرگذاري هر يك از سهامداران بزرگ مذكور بر سياست تقسيم سود اين شركتها نيز مورد بررسي قرار مي‌گيرد. به طور كلي نتايج حاصل از آزمون فرضيات تحقيق نشان مي‌دهد كه سياست تقسيم سود در شركتهايي كه بزرگترين سهامدار آنها حقيقي و يا دولتي مي‌باشد به صورت مثبتي متأثر از ميزان مالكيت آنها بوده و بنابراين هر چه ميزان مالكيت اينگونه سهامداران بيشتر باشد، تضاد نمايندگي ميان مديران و سهامداران كاهش مي‌يابد. در حاليكه در شركتهايي كه بزرگترين سهامدار آنها شركتهاي سرمايه گذاري و يا هلدينگ مي‌باشد، نمي‌توان نتيجه گرفت كه افزايش ميزان مالكيت بزرگترين سهامدار تأثيري بر افزايش و يا كاهش تضاد نمايندگي بين سهامداران و مديران اينگونه شركتها دارد. نهايتاً در رابطه با گونه‌هاي مختلف بزرگترين سهامدار، نتايج تحقيق نشان مي‌دهد سهامداران حقيقي سياست تقسيم سود پايين‌تري را اتخاذ مي‌كنند و سود انباشته را بر سياست تقسيم سود بيشتر ترجيح مي‌دهند.