بررسي پويايي اهرم مالي و ساختار سرمايه بهينه در سيستم بانكي ايران

يكي از محل‌هاي تامين‌مالي بنگاه‌ها، بانك‌ها هستند كه به‌عنوان واسطه‌گر وجوه در انتقال منابع از بخش مازاد و تخصيص آن به بخش مورد نياز، عمليات گردش نقدينگي در اقتصاد را انجام مي‌دهند. منابع قابل استقراض در سيستم بانكي از محل سپرده‌گيري و صاحبان سهام تامين مي‌شود كه بسته به سهم هر يك، ساختار منابع متنوعي را براي سيستم بانكي فراهم خواهد نمود. علاوه بر بحث ساختار سرمايه، تامين منابع براي بانك داراي هزينه است كه اثر آن در صورت‌هاي مالي و از جمله شاخص‌هاي اهرمي سيستم بانكي قابل رديابي و نظارت است. در اين مقاله به اين سوال پاسخ داده مي‌شود كه آيا پويايي اهرم مالي در ميان بانك‌هاي ايراني به خصوص در زمينه وضعيت نقدينگي متفاوت است؟ براي اين منظور از داده‌هاي 18 بانك ايراني براي دوره ۷ ساله از 1386 تا 139۲ و با استفاده از نرم افزار Minitab و Stata به بررسي موضوع پرداخته شده است. نتايج حاكي از آن است كه رابطه معناداري بين اهرم مالي، اندازه بانك، سطح دارايي ثابت و سطح سود آوري وجود دارد. همچنين نتايج نشان مي‌دهد كه در اين پژوهش در سطح 5 درصد رابطه ي معناداري بين نقدينگي جهاني و اهرم بانك‌هاي ايراني مشاهده نشده است.