رابطۀ دينداري و سلامت روان در دانشجويان دانشگاه قم

هدف تحقيق حاضر بررسي رابطۀ دينداري با سلامت روان در دانشجويان دانشگاه قم بود. جامعۀ مورد مطالعه شامل كليۀ دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه قم در سال تحصيلي 93-1392 بودند. تعداد 556 نفر دانشجو به صورت نمونه گيري خوشه‌اي به عنوان نمونۀ مورد مطالعه انتخاب شدند و مورد مطالعه قرار گرفتند. از اين تعداد 316 نفر مرد و 240 نفر زن بودند. پرسشنامه‌هاي دينداري (سراج زاده، 1377) و سلامت روان (گلدبرگ و هيلر، 1972) جهت جمع آوري داده‌ها مورد استفاده قرار گرفتند. براي توصيف داده‌هاي پژوهش و تحليل داده‌هاي پژوهش از نرم افزار SPSS- ورژن 22 استفاده شد. نتايج آزمون همبستگي پيرسون نشان داد كه بين دينداري و ابعاد سلامت‌ روان (علايم جسماني، اضطراب و بي خوابي، نارسايي در كاركرد اجتماعي و افسردگي)، همچنين بين سلامت روان و ابعاد دينداري (اعتقادي، تجربي، پيامدي و مناسكي) همبستگي معنادار (001/. ≥p ) وجود دارد. نتايج آزمون T نشان داد كه براساس جنسيت در متغير دينداري، و همين‌طور براساس وضعيت تأهل در متغيرهاي دينداري و سلامت روان تفاوت معنادار وجود دارد. همسو با اكثر تحقيقات پيشين، نتايج تحقيق حاضر تأييدي بر نقش مثبت دين در سلامت روان مي‌باشد.