بررسي بهداشت رواني از منظر دين و روان شناسي

تجربۀ بشر در رابطه با دين نشانگر و گواه آن است كه هيچ قانوني بهتر از دين وحياني و آموزه‌هاي عقلاني- عرفاني توانايي برآورده كردن سعادت بشر را ندارد‌. انسان بايد جهت شناخت هر چه بيشتر آموزه‌هاي ديني و قوانين الهي و به كار بستن آنها در زندگي خود و تنظيم رابطۀ عبد و معبود و سالك و مقصود تلاش كند. دين اسلام به صورت فطري، زمينه را براي سلامت رواني افراد فراهم آورده است و اين زمينۀ فطري را در قالب سكينه و آرامش، قلب سليم، قلب مطمئن و. . . براي انسان معرفي كرده است. در دين اسلام توكل و تكيه بر خداوند، اصلي مهم براي زندگي آرام و مطمئن و حيات طيبه‌ي بشري است‌. و توكل حقيقي يكي از مهمترين عوامل بوجود آورندۀ اعتماد به نفس و در واقع اعتماد به نيروهاي خدادادي و به فعليت رساندن اين نيروها به شمار مي‌آيد. كه در نتيجه منجر به آرامش روح و روان و رسيدن به بهداشت و سلامت رواني يا به تعبير قرآن كريم قلب سليم و سكينه و وقار مي‌شود‌. در اين پژوهش، به شيوۀ توصيفي-تحليلي، با مبنا قرار دادن كلام وحي و روايات معصومين و همچنين نظر انديشمندان و متفكران، بهداشت رواني را از منظر دين و روان شناسي مورد بررسي قرار مي‌دهيم و به بررسي و تحليل تأثير آموزه‌هاي ديني مانند نماز، انس با قرآن، توكل و عزت نفس بر بهداشت و سلامت روان انسان¬ها مي‌پردازيم. بنابراين از اهم دست آوردهاي اين پژوهش كشف تأثير آموزه‌هاي ديني بر آرامش روان است‌.