«تاملي بر مفهوم اعتراض در شعر عليرضا قزوه و قيصر امين پور»

اعتراض گونه اي از شعر انقلاب اسلامي است كه به مقتضاي خاتمه ي جنگ و در امتداد مبارزه ي انقلابي خود، به برخي بي عدالتي ها و تبعيض ها به صورت جدي پا به عرصه ي ادبيّات گذاشت. عنصر اعتراض و منعكس كردن واقعيت هاي تلخ سياسي و اجتماعي در جامعه ي ايران همواره يكي از افتخارات ارزنده ي شاعران پايداري است. اعتراض يكي از مضمون هاي معروف شعر دفاع مقدّس است كه در انحناي سكوت-هايي پديد آمد كه حقوق فرهنگي، شخصي، ملّي و اجتماعي افراد در كنار آنها تلف مي شود (صيدي، 1388: 72).اعتراض در شعر دفاع مقدّس خيزشي متفكّرانه، سياسي و اجتماعي در مقابل دسيسه ها است. اوج شعر اعتراض شاعران دفاع مقدّس در سال هاي 60 تا 68 بوده است و بعد از جنگ تا سال هاي هفتاد ادامه داشت و بعد از آن تقريباً رو به افول نهاده است. شعر اعتراض بر مبناي هنجارها و اهداف عالي يك ملّت بنا شده است. اين گونه شعر در مقابل دردها و معضلات اجتماعي سكوت نمي كند، بلكه با فريادي رسا و واضح بر بي دردي ها و بي تفاوتي ها بانگ بر مي-آورد و به افشاگري مي پردازد.. شعر اعتراض گونه هاي متفاوتي دارد: شعر اعتراض انواع متفاوتي دارد كه مهم ترين آنها عبارتند از:اعتراض بر بي عدالتي، فراموشي شهدا، اعتراض بر دگرگوني ارزش ها، انتقاد بر بي-اعتنايان به جنگ، اعتراض بر تجمل گرايي و... مي باشد.