تأثير متقابل شعر پايداري ايران و افغانستان

تاريخ پرفراز و نشيب ايران كهن كه ساليان دراز تحت سيطرة حكومت هاي خودكامه و عرصة تاخت و تاز اقوام بيگانه بوده، جنگ هاي خانگي و خارجي بسياري را در خود ثبت كرده‌است. حتي در دوران معاصر نيز سه كشور ايران، تاجيكستان و افغانستان به عنوان ميراث داران اصلي ايران كهن و زبان فارسي عرصة‌ جنگ‌ها و كشمكش‌هاي فراوان بوده‌اند. خصوصاً دو جنگ طولاني كه ميان ايران و عراق و همچنين مجاهدان افغان و اتحاد جماهير شوروي جريان داشت موجب شكل‌گيري و رشد جريان شعر مقاومت در اين دو كشور شده‌است. با توجه به مهاجرت كثيري از شاعران افغان و بالندگي ادبي ايشان در ايران، اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي مي‌كوشد، بخشي از تأثيرات متقابل شعر پايداري ايران و افغانستان را بررسي نمايد. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي دهد كه ايران، به عنوان كانون تحولّات سياسي و ادبي منطقه و مهد اصلي زبان فارسي در شكل‌گيري و رشد شعر مقاومت افغانستان سهم عمده اي داشته و از ديگرسو شاعران شاخص مهاجر نيز پس از دهة هفتاد تأثير اندكي بر شعر جوانان ايران داشته‌اند.