بررسي كاربرد گرز در دوره ي صفويه

جنگ افزارها از گذشته تا كنون نقش مهمي در تاريخ اين سرزمين ايفا كرده اند. انگيزه ي دفاع از خود در برابر دشمنان مهم ترين عامل پيشرفت ابزارهاي مرتبط با جنگ بوده است. ايران در زمينه ي ساخت ابزارآلات جنگي براي قرون متمادي سرآمد سازندگان جنگ افزارها در جهان به شمار مي رفته و سلاح هاي ساخت اين كشور به عثماني، هند، مناطق عرب نشين و ساير كشورهاي اروپايي صادر مي شدند. گرز از جمله سلاح هايي است كه در تاريخ نظامي ايران؛ هم به عنوان سلاحي كوبنده و هم به عنوان نمادي از قدرت، اهميت ويژه اي دارد و اين اعتبار را تا پايان دوره ي صفوي حفظ كرده است. هدف از اين مقاله بررسي ابعاد فرمي و تزئيني گرز در دوره ي صفوي با تكيه بر نگارگري است. نگارگري در شناخت و كاربرد جنگ افزارها از جمله گرز، اهميت زيادي دارد. در اين مقاله پس از مطالعه ي منابع مكتوب، به بررسي گرزهاي اين دوره پرداخته و در آخر با مقايسه ي نگاره هاي دوره ي مذكور به نتيجه گيري پرداختيم. سوال اصلي پژوهش جايگاه و اهميت گرز در تاريخ نظامي دوره ي صفويه است. بنابر يافته هاي تحقيق اين سلاح در دوره ي صفوي از لحاظ فرم شامل انواع كروي، شش پر و سرگرزهايي با سر حيوان يا انسان مي شود.