بررسي ميزان بكار گيري فناوري هاي نوين آموزشي در امر تدريس و اثر بخشي آن بر آموزش:مطالعه موردي اساتيد دانشگاه پيام نور استان اصفهان

هدف از انجام اين پژوهش، بررسي ميزان بكار گيري فناوري هاي نوين آموزشي در امر تدريس و تاثير آن بر آموزش دانشجويان مي باشد. پژوهش از نوع توصيفي-پيمايشي مي باشد. جامعه آماري تحقيق كليه اساتيد شاغل در دانشگاه پيام نور استان اصفهان مي باشند كه در نيمسال دوم 1394-1393 در اين دانشگاه مشغول به تدريس بودند و تعداد آنها 300 نفر بودند. براي انتخاب افراد نمونه از روش طبقه بندي تصادفي استفاده گرديد و حجم نمونه از طريق فرمول كوكران170 نفر برآورد گرديد. ابزار گردآوري اطلاعات پرسش نامه محقق ساخته اي بود كه براساس مباني نظري4مولفه و در 18 گويه، مقياس ليكرت طراحي گرديد. پايايي پرسشنامه با روش آلفاي كرونباخ محاسبه و مقدار82/0 به دست امد. نتايج تحقيق نشان داد كه ميزان استفاده اساتيد از فناوري هاي نوين آموزشي در امر تدريس، متوسط به پايين بوده است. استفاده از پاورپوينت در هنگام تدريس بيشترين و استفاده از رسانه هاي آموزشي صوتي و تصويري كمترين كاربرد را در هنگام تدريس داشته است. يافته هاي تحليلي هم نشان داد كه بين استفاده از فناوري هاي نوين آموزشي و اثر بخشي آموزشي رابطه مستقيم و معني داري وجود داشته است. بيشترين همبستگي مربوط به فناوري هاي آنلاين مي باشد كه 512/0 بوده است.