شخصيت‌پردازي در داستان فرود

يكي از شگردهاي ادبي كه امروزه بسيار موردتوجه نقد نوين قرار گرفته است، بهره‌گيري از فضاي داستان و شخصيت‌پردازي در اثر است. اين امر در شاهنامه‌ي فردوسي به شكلي كامل و منسجم مشهود است؛ وي در توصيف شخصيت‌هاي داستاني خود به‌گونه‌اي تصويرپردازي نموده كه با تحليل روان‌شناختي مي توان به لايه‌هاي پنهان دروني و شخصيتي آن ها پي برد؛ او با باريك‌بيني و ظرافت‌كاري آگاهانه در گزينش شخصيت‌هاي داستاني خود به بلاغت و شيوايي سخن خود افزوده است. براي تبيين جايگاه اين شگرد داستاني در شاهنامه، در اين جستار تحليلي – پژوهشي سعي بر آن گرديده كه در داستان «فرود» كه يكي از تراژدي‌هاي شاهنامه‌ي فردوسي است، اين قابليت هنري موردبررسي و واكاوي قرار گيرد و شخصيت‌هاي داستاني اين اثر از ابعاد پويايي و ايستايي، خودمحوري، مركزي، مقابل، همراز و ديگر انواع پردازش شوند. نتيجه نشان مي‌دهد كه با اين پژوهش مي توان انواع شخصيتي را در داستان يافت و از اين ديدگاه با درك بهتري به داستان‌هاي شاهنامه نگريست.