رويكردي ساخت بنيان به مفهوم وند در زبان فارسي (تبييني در ضرورت حذف اصطلاح ميان‌وند و جايگزيني آن با بيناوند)

يكي از مقولاتي كه همواره موردتوجه بسياري از دستورنويسان بوده‌ است مقوله‌ي وند است. وندها كه عناصري دستوري و پويا در فرآيند واژه‌سازي و اشتقاق واژگاني مي‌باشند، از ديدگاه زبان‌شناختي نوعي تكواژ وابسته و غيرمستقل به‌شمار ‌مي‌آيند كه ضمن الحاق به يك واژه يا تك‌واژ، مقوله يا مفهومي جديد بر آن مترتب ‌مي‌شوند. وندها بنابر جايگاه بروز و موضع پيوندشان به انواع پيشاوند، بيناوند، ميان‌وند، درون‌وند، پيراوند و پساوند تقسيم مي‌شوند. نوشتار حاضر مي‌كوشد تا پس از مروري كوتاه بر تعاريف به‌دست‌ داده‌شده از انواع وند در خلال يك تحليل انتقادي و با به چالش گرفتن مواد و موارد مرتبط با مبحث ميان‌وند در زبان فارسي، نشان‌ دهد كه اصولاً زبان فارسي فاقد ميان‌وند مي‌باشد و آنچه در كتاب‌هاي دستور زبان فارسي از آن به ميان‌وند مراد شده ‌است، درحقيقت بيناوند مي‌باشد و نه ميان‌وند. در پايان اين جُستار نيز پس از جمع‌بندي مطالب بر اهميت بازنگري و ضرورت تصحيح تعاريف ارائه‌شده از مفاهيم بنيادين دستور زبان، در تدوين مواد آموزشي و كتاب‌هاي دستور زبان فارسي تأكيد ‌مي‌شود.