تأثيرجامعه و محيط بر تربيت و عملكرد قهرمانان شاهنامه

ادبيات فارسي در ايران همواره با نگاه و نگرش شاعران و نويسندگان ايراني به ادبيات اقليمي و بازتاب زندگي قشر روستانشين همراه بوده است و از دهه‌ي 40 همراه با اصطلاحات ارضي موج روستايي‌نويسي در ادبيات فارسي گسترش يافته است. بازتاب اين جريان را در ادبيات، ادبيات بومي و اقليمي مي‌گويند. ادبيات بومي يا اقليمي به ادبياتي گفته مي‌شود كه سرشار از لغات و اصطلاحات محلي، ضرب‌المثل‌ها، آداب‌ورسوم، باورها و عقايد منطقه‌‌ي خاصي باشد. اين مقوله ادبي كه از اواخر قرن نوزدهم وارد ادبيات مي‌شود ازنظر علوم مردم‌شناسي و جامعه‌شناسي قابل‌مطالعه و بررسي است. اين مقاله بر آن است كه توضيح هرچند مختصر و كوتاه در مورد ماهيت ادبيات بومي ارائه نمايد و راهنمايي براي تأليف درس آزاد كتاب ادبيات فارسي دوره‌ي متوسطه‌ي اول باشد.