بررسي درون‌مايه‌هاي خطبه‌هاي پادشاهان در شاهنامه فردوسي

خطبه يا خطابه، به معناي سخنراني در جمع است و آن عبارت است از: سخني براي تحريك مردم، به انجام يا ترك عملي از طريق برانگيختن عواطف و اقناع آن ها. در خطبه بيش از آنكه افكار و انديشه‌هاي افراد مورد خطاب قرار گيرد، احساسات و عواطف آن ها مورد خطاب است. از مطالعه منابع كهن آشكار مي‌شود كه شهرياران ايران باستان در هنگام تاج‌گذاري سخنراني مي‌كردند و خطبه مي‌خواندند. در شاهنامه فردوسي، بيشتر شاهان در آغاز به دست گرفتن قدرت و نشستن بر تخت سلطنت، خطبه‌هايي با مضمون عدالت، ستايش و سپاس يزدان، اصول كشورداري و تبيين وظايف متقابل شاه و مردم و كارگزاران و... بيان كرده‌اند؛ كه در اين نوشته به بررسي درون‌مايه‌ها و محورهاي اصلي اين خطبه‌ها و تحليل هريك از آن ها مي‌پردازيم.