نقد شيوۀ تاريخ ادبيات نگاري در كتاب‌هاي تاريخ ادبيات دورۀ متوسطه

تاريخ ادبيات را مي توان تاريخ تحول فرهنگ و آداب‌ورسوم يك جامعه دانست از همين رو درك پيوند استواري ميان تاريخ و ادبيات از سويي و ترسيم چهرۀ دقيق تحولات ادبي از سوي ديگر وظيفه‌اي است كه مورخان ادبي بايد از عهدۀ آن به‌خوبي برآيند. تاريخ ادبيات نگاري در كشور ما باوجود سابقه ديرينۀ آن تاكنون نتوانسته است پايه‌هاي علمي و نظري خود را چنان استوار سازد كه بيان‌گر تحولات ادبي ما باشد و بيشتر بر مبناي ذوق و قريحه يا گرايش‌هاي تاريخي، اجتماعي و فرهنگي بوده است.متأسفانه اين اشكال در كتاب‌هاي تاريخ ادبي مدارس كه مي‌بايست چكيدۀ دقيق و روشن تحقيقات علمي باشند نيز ديده مي‌شود. در اين جستار بر آن هستيم ضمن بررسي شيوۀ تاريخ ادبيات نگاري در كتاب‌هاي تاريخ ادبيات دبيرستان به ذكر كاستي‌ها و مشكلات اين شيوۀ غيرعلمي تاريخ ادبيات نويسي بپردازيم و درنهايت با بيان راهكارهاي صحيح و علمي جهت دوره بندي تاريخ ادبي پيشنهاد‌هايي در اين زمينه ارائه دهيم.