مروري بر تهويه مطبوع به كمك جاذب مايع

در سالهاي اخير به علت گسترش شهر نشيني و به تبع آن بالا رفتن سطح نيازهاي آسايشي مصرف انواع انرژي بالا رفته است. در فصل گرم به منظور تأمين شرايط آسايش داخلي قابل قبول، لازم است مقدار معيني هوا با شرايط دما و رطوبت مشخص وارد محيط شود. هواي ورودي قبل از ورود به محيط داخل ساختمان تهويه مي شود تا بارهاي حرارتي محسوس و نهان داخلي را جبران كند. بار محسوس معمولا توسط انواع سيستمهاي متداول سرمايشي مثل سرمايش تراكمي تبخيري به صورت اقتصادي قابل تأمين است. از طرف ديگر تأمين بار گرمايي نهان توسط سيستمهاي متداول تراكمي بسيار پر هزينه بوده و مقرون به صرفه اقتصادي نيست. بنابراين وجود سيستمهاي تهويه مطبوع با قابليت تأمين محيط سالم و كيفيت داخلي بيش از پيش احساس مي شود. براي رسيدن به شرايط هواي مطبوع در مناطق گرم و مرطوب بايد هم رطوبت هوا را تا رسيدن به شرايط مطلوب كم كرد و هم دماي هوا را كاهش داد. يكي از روشهاي اقتصادي تأمين هواي مطبوع استفاده از تهويه مطبوع جاذب مايع است. در اين مقاله ي مروري روشهاي مختلف استفاده از سيستم جاذب مايع در تهويه مطبوع ارايه و از زواياي مختلف با هم مقايسه مي شوند. در پايان پيشنهاداتي جهت ادامه تحقيق در اين مورد ارايه مي شود.