اثر سناريوهاي مديريتي بارگذاري منابع آلاينده براي كاهش شوري رودخانه كارون

شوري پارامتر مهمي براي ارزيابي كيفيت آب و اكوسيستم آبزيان در رودخانه‌ها است. افزايش آن، اثرات منفي روي منابع مصرف و محيط زيست دارد. رودخانه كارون بزرگ‌ترين و طولاني‌ترين رودخانه ايران است كه در سال‌هاي اخير بارگذاري منابع آلاينده نقطه‌اي و غير‌نقطه‌اي، موجب افزايش شوري آب رودخانه شده است. هدف از اين تحقيق بررسي اثر راه‌كار‌هاي مديريتي براي كاهش شوري آب رودخانه در زمان و مكان‌هاي مختلف در قالب سناريوهاي حذف و كاهش بارگذاري منابع آلاينده نقطه‌اي در محدوده ملاثاني تا فارسيات با مدلMIKE11 است. نتايج نشان داد كه، حذف منابع كشاورزي در فصل خشك و حذف منابع صنعتي و شهري در فصل تر به ترتيب در بالادست و پايين دست شهر اهواز تاثير بيش‌تري در كاهش شوري آب رودخانه دارد. نتايج سناريوي كاهش نشان داد كه كاهش شوري از بالادست با متوسط كاهش 83/35 و 10/26 درصد به ترتيب در فصل تر و خشك در انتهاي محدوده مطالعاتي موثر است. نتايج شبيه سازي هر يك از گزينه‌هاي تركيبي نشان داد كه در هر دو فصل تر و خشك، سناريوي كاهش 1400 واحدي شوري بالادست به همراه كاهش 30% از منابع نقطه‌اي با متوسط 60 و 46 درصد كاهش شوري به ترتيب در دو فصل تر و خشك عملكرد بهتري در كاهش شوري رودخانه دارد. كه اهميت مديريت كاهش شوري در مرز بالادست را نشان مي‌دهد.