بررسي تأثير ابعاد انگيزه وابستگي بر تمايل به كارآفريني دانشجويان ارشد ‏رشته كشاورزي دانشگاه هاي گيلان

تمايل به كارآفريني يكي از رشته هايي است كه به سرعت در حال تحول بوده و تعداد فزاينده اي از مطالعات با استفاده از تمايل به ‏كارآفريني به عنوان يك چارچوب نظري قدرتمند، در حال اجرا مي باشد. هدف از اجراي تحقيق حاضر عبارت است از پاسخ به اين ‏سئوال كليدي كه آيا 4 بعد انگيزه وابستگي(حمايت اجتماعي، توجه، حمايت عاطفي و تحريك مثبت) بر تمايل به كارآفريني تاثير ‏مي گذارد؟ اين تحقيق از نظر هدف يك تحقيق كاربردي و از لحاظ نوع روش توصيفي، از نوع همبستگي دانست؛ از نظر جمع آوري ‏داده ها، تحقيق ميداني محسوب مي شود. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها كه با استفاده از روش مدلسازي معادلات ‏ساختاري انجام گرفته است، حاكي از اين است كه مقايسه اجتماعي، نياز به توجه از جانب ديگران، نياز به حمايت عاطفي از جانب ‏ديگران و نياز به تحريك مثبت از جانب ديگران به ترتيب با 0.61، 0.26، 0.23- و 0.56 بر تمايل به كارآفريني تاثير مي گذارد.‏