فلسفه اسلامي و چالش ناكارآمدي

اين گفته امروز از زبان اهل فكر به گوش مي­رسد كه فلسفه اسلامي ناكارآمدست. و فيلسوفان مسلمان در عرصه فكـر فلسفيِ روز، حضـور فعال ندارند. در اين مقاله اين آموزه به نحـو نسبي و جزئيه پذيرفته مي­شود. يعني مي­پذيريم كه فيلسوفان مسلمان در برخي عرصه­ها حضور پررنگ دارند و در برخي صحنه­ها به ميدان نيامده­اند. علل اين امر چند چيز است: يكي از مهم­ترين عوامل براي غيبت آن­ها از برخي عرصه­هاي فكري آنست كه فلسفه­ اسلامي به غلط با وجودشناسي يكسان انگاشته مي­شود. رقيب پنداري دين و فلسفه بعنوان دومين عامل ناكارآمدي و ضعف فلسفه محسوب مي­شود. اين پندار پيوسته از مهم­ترين دستاويزهاي ناقدن فلسفه بوده و هست. سومين عامل، ضعف نظام آموزش در حوزه تعليم و تعلم فلسفه است. همين عامل باعث شده است نظام آموزشي ما فلسفه خوان تربيت كند نه فيلسوف. و بعنوان چهارمين عامل خودكم­بيني­اي است كه بين اهل فكرِ ما رواج دارد. اين عوامل شايد از مهمترين عوامل ناكارآمدي و كاهش نفوذ فلسفه اند.