رويكرد دين صابئين مندائي به آموزش و يادگيري مداوم

اگر چه «آموزش و يادگيري مداوم»، يكي از ايده هاي نوظهور در برنامه درسي و نظام هاي آموزشي اغلب كشورها محسوب مي شود و امروزه در سياست ها و خط مشي هاي جديد آموزشي بر آن تأكيد فراوان مي گردد، اما مي توان نخستين ريشه ها و سرچشمه هاي كلي اين ايدۀ تربيتي را در طول تاريخ و در آموزه هاي مكاتب الهي و حتي فلسفي جستجو كرد. اديان الهي از اين حيث كه هستي و انسان را در حال تغيير، تحول و دگرگوني مي دانند، براي پيروان خود تعليم و تربيتي به وسعت «ز گهواره تا گور» تجويز كرده اند. هدف پژوهش حاضر بررسي ايده آموزش و يادگيري مداوم در متون مقدس يكي از قديمي ترين اديان توحيدي، يعني صابئين مندائي است. پژوهش پيش رو پس از معرفي مختصري از تاريخ و اعتقادات مهم اين دين به تحليل مباني فلسفي آموزش و يادگيري مداوم در قالب مقولات هستي شناختي، انسان شناختي و معرفت شناختي آموزش و يادگيري مداوم از منظر اين دين پرداخته سپس آموزه ها و بوثه هاي مرتبط با ايدۀ مداومت در آموزش و يادگيري را از منابع ديني صابئين مندائي، همچون گنزا ربا و دراشا اد يهيي استخراج و ارائه نموده است.