تحليل ابعاد مسكن انعطاف پذير و چالش هاي آن در برنامه ريزي معماري مجتمع هاي مسكوني در ايران

امروزه انعطاف پذيري از مهمترين ضرورتهاي مورد نياز در طراحي معماري و شهر است كه نمونه هاي بي بديل آن نيز در عالم هستي و طبيعت آفريده پروردگار در راستاي بيشترين سازگاري با قوانين معماري لازم بنظر مي¬رسد. در اين راستا، در اين پژوهش مفهوم انعطاف پذيري و قوانين حاكم بر آن مورد تبيين و پيمايش قرار گرفته و اصول حاكم بر آن در معماري و مسكن انطاف پذير مورد بازبيني قرار گرفته است. همچنين اساس اين تحقيق پرداختن به چالشهاي برنامه¬ريزي مسكن انعطاف¬پذير در شهرسازي و معماري است. اين تحقيق از نوع كاربردي و روش تحقيق آن به صورت كيفي است. جمع آوري اطلاعات مبتني بر مطالعات اسنادي، مرور متون، منابع و تجارب و تحليل آنها بوده و براي تبيين موضوع از روش استدلال منطقي بهره گيري شده است. در پايان نيز به ارائه راهبردهاي طراحي انعطاف پذير پرداخته شده و نكاتي نغز در اين رابطه مورد اشاره قرار گرفته است.