طراحي شهري ادراكي در راستاي تقويت منظر ذهني و خوانايي حوزه هاي زيارتي شهري(نمونه موردي ناحيه زيارتي زينبيه اصفهان)

نحوه تجربه مخاطبين از شهر و ارتباط مقياس بين فرد و محيط شهري يكي از مسايل كليدي درباره شهر به عنوان بتر روزانه مردم است. ويژگي عمده طراحي در حووزه¬هاي مذهبي شهرها، تأثيرپذيري و تأثير آن¬ها از حيث محدوده عملكرد در مقياس محلي، منطقه¬اي، ملي يا فراملي است. اين رساله از طريق ارائه يك سري اصول طراحي مكان جهت افزايش خوانايي و شكل¬گيري تصوير ذهني مناسب به دنبال تأييد اين فرضيه است كه مؤلفه¬هاي كالبدي، عملكردي و معنايي طراحي شهري نقش بسزايي در ايجاد بستري خوانا مشتمل بر كيفيت¬هاي طراحي شهري ادراكي اين حوزه ايفا مي¬كند. در اين راستا از طريق شناخت ابعاد مختلف شهري و تحليل آن-ها و هم¬چنين تحليل نقشه¬هاي ذهني ساكنان سعي در رسيدن به ساختاري خوانا و تقويت منظر ذهني نموده¬ايم. از نتايج به دست آمده از اين پژوهش اين است كه خوانايي يك محدوده زيارتي موجبات قابل درك شدن يك مكان مذهبي و مناسبات آن، امكان جهت¬يابي و راهيابي آسان به محدوده، دعوت مردم ساير نقاط به محدوده و ايجاد تعلق خاطر و آرامش ناظرين مي¬شود. در اين راستا در طراحي محدوده زيارتي زينبيه با ساماندهي خيابان¬ها، ساختمان¬ها، كاربري¬ها و فضاهاي باز در آخر به سطحي از خوانايي رسيديم كه به وسيله آن مي¬توان محدوده را به مثابه يك متن خاطره¬انگيز مطلوب قرائت نمود.