مقدمه‌اي بر طراحي لرزه‌اي براساس ارزش سازه‌هاي بتني با استفاده از تحليل زمان دوام

در اين مطالعه رويكردي جديد در طرح سازه‌ها معرفي مي‌شود كه در آن مبناي طراحي، دستيابي به ريسك لرزه‌اي بهينه مي‌باشد. سازه‌هايي كه بطور معمول براساس آيين‌نامه طراحي مي‌شوند، ايمني جاني ساكنين ساختمان را فراهم مي‌كنند ولي لزوماً خسارت‌هايي كه پس از وقوع زلزله به آنها وارد مي‌شود از ديدگاه عموم قابل قبول نيست. رويكرد پيشنهادي در اين مقاله، قادر به درنظرگيري مستقيم خسارت‌هاي لرزه‌اي در طراحي لرزه‌اي سازه‌ها مي‌باشد. خسارت‌هاي لرزه‌اي با استفاده از مفهوم هزينه چرخه عمر، به ارزش مالي معادل در زمان حال تبديل شده و با هزينه‌هايي كه براي ساخت ساختمان صرف مي‌شود قابل مقايسه مي‌گردد. سپس با استفاده از يك روند بهينه‌سازي، طرح نهايي به گونه‌اي تعيين مي‌‌شود كه هزينه كل صرف شده براي ساختمان كمينه ‌گردد. در متدولوژي مورد استفاده، ارزيابي خسارت‌هاي لرزه‌اي براساس پاسخ سازه در سطوح مختلف شدت زلزله و با استفاده از مفهوم حالت‌هاي خرابي تعيين مي‌شود. از روش زمان دوام براي پيش‌بيني پاسخ لرزه‌اي سازه استفاده شده است و با استفاده از الگوريتم ژنتيك سازه بهينه جستجو مي‌شود. در يك مطالعه موردي، سازه‌ هشت طبقه بتني بصورتي بهينه يكبار با استفاده از آيين‌نامه طراحي و بار ديگر براساس رويكرد پيشنهادي در اين مطالعه طرح مي‌شود و عملكرد سازه‌هاي حاصل مقايسه مي‌گردد. بر اساس نتايج حاصل مشاهده مي‌شود سازه‌هاي طراحي شده براساس آيين‌نامه‌ لزوماً بهترين عملكرد لرزه‌اي را با توجه به سرمايه‌اي كه به آنها اختصاص داده شده است به همراه نخواهند داشت.