بررسي رابطه انگيزش تحصيلي و خوش‌بيني در دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم ناحيه چهار اصفهان

هدف از اين پژوهش بررسي رابطه انگيزش تحصيلي و خوش‌بيني در دانش آموزان است. جامعه مورد نظر دانش آموزان مقطع متوسطه دوم ناحيه چهار شهر اصفهان در سال تحصيلي 94-93 مي‌باشد. نمونه شامل 250 نفر از دانش آموزان است كه به صورت نمونه گيري خوشه اي انتخاب گرديدند كه 200 نفر به پرسشنامه ها به طور كامل پاسخ دادند. جهت آزمون فرضيه پژوهش از همبستگي پيرسون استفاده شد و نتيجه آزمون نشان مي‌دهد بين دو متغير خوش‌بيني و انگيزه همبستگي معني‌داري وجود ندارد. سطح معني‌داري محاسبه‌شده برابر 411/0 است كه از مقدار قابل‌قبول (كمتر از 05/) بسيار بيشتر است؛ بنابراين فرضيه پژوهش رد مي‌شود و فرضيه صفر مبني بر عدم رابطه بين دو متغير پذيرفته مي‌شود. يافته‌هاي اين پژوهش مؤيد اين است كه بين انگيزش تحصيلي و خوش‌بيني رابطه معناداري وجود ندارد و انگيزش بالاي تحصيلي در دانش آموزان كه در اين پژوهش دانش آموزان مقطع متوسطه دوم ناحيه چهار اصفهان بودند نمي‌تواند خوش‌بيني آن‌ها را نسبت به آينده پيش‌بيني كند.