تاثير شيوه هاي نوين تدريس بر آموزش و يادگيري دانش آموزان

اين مقاله ، گزارش مختصري از نتايج بخشي از يك پژوهش وسيع تر دربارة تاثير استفاده از مطالعۀ غير درسي و يادگيري پژوهش محور در بهبود عملكرد و يادگيري دانش آموزان است. ما در اين مقاله براي تبيين و نيز اثبات اين موضوع، پژوهشي بر اساس روش هاي ميداني و پيمايشي انجام داده ايم؛ سپس از روش هاي كيفي براي تجزيه و تحليل داده ها استفاده كرده ايم. آنچه در واقع در اين پژوهش به آن رسيده ايم آن است كه رويكرد مهارتي ، پژوهشي و فعاليت محور در نظام آموزشي ما به عنوان يك ارزش پايدار و زير بنايي نهادينه نشده است. تكية دانش آموزان به معلم و كتاب هاي درسي به عنوان تنها منابع يادگيري، تدريس سنتي، فعال نبودن دانش آموزان، حفظ كردن درس ها بدون توجه به كارورزي، فعاليت وپژوهش از عواملي است كه دانش آموزان را مستمعاني غيرفعال و نيز ناتوان در تحقيق و تفكر انتقادي و خلاقيت بار آورده است؛ لذا براي تعميق فرآيند ياددهي و يادگيري، افزايش آگاهي، تقويت قدرت خلاقيّت و نيز تكميل و تقويت محتواي برنامه‌هاي درسي و رفع نواقص و كاستي‌هاي آن، معلم ـ به عنوان محور اساسي آموزش ـ بايد، جريان آموزش را سامان بخشد و از شيوه‌هاي مشاركتي و يادگيري فعال و پژوهش محور استفاده كند تا دانش آموزانش برپايۀ خودآموزي و خوديابي اطلاعات به يادگيري بپردازند.