مقدمه اي بر نقش موسسات آموزش عالي درتكوين فرهنگ و كارآفريني ( با نگاهي به چالشها و راهبردها )

به دليل تحولات سريع در ابعاد مختلف اقتصادي، صنعتي و فرهنگي در چند دهه اخير و نياز كشور به تقويت ساختارهاي دانش محور، احتياج به زمينه مناسب جهت توليد علم و فناوري به شدت احساس مي شود. از اين رو پرداختن به مقوله كارآفريني و تبيين نقشي كه دانشگاه ها و مراكز آموزش كارآفريني در اين زمينه دارند، با توجه به سند چشم انداز 1404 جمهوري اسلامي ايران، كه در آن جامعه بايد برخوردار از دانشي پيشرفته در زمينه توليد علم و فناوري و رشد پرشتاب اقتصادي باشد، ضروري به نظر مي رسد. دراين مقاله ضمن پرداختن به مفهوم كارآفريني و دانشگاه كارآفرين به اين مهم پرداخته شده است. دانشگاه از طريق آموزش، فرهنگ و علم آموزي مي تواند در تربيت كارآفرينان نقش مهمي ايفا كند. طرح توسعه كارآفريني در دانشگاه ها، مدل راهبردي كارآفريني دانشگاه، رابطه بين تحصيلات و كارآفريني، نقش مراكز مشاوره آموزش كارآفريني در دانشگاه، تجربيات موفق برخي كشور ها دركارآفريني، نقش فرهنگي دانشگاه در توسعه كارآفريني با توجه به سند چشم انداز و ديدگاه سيستمي دانشگاه و آموزش عالي و پيوستار نقش آفريني دانشگاه در فرآيند توسعه كارآفريني بـررسي شده است. در انتها پيشنهاداتي جهت آموزش كارآفريني و رفع موانع آن در دانشگاه با تاكيد بر اهداف سند چشم انداز توسعه ارائه مي گردد.